13 sept: Even helemaal de pijp uit...

(Virpazar - Shkodër; 75 km)
Het ware afzien is nu begonnen! Het klimmen, dat anders altijd zoveel voldoening schenkt, kreeg vandaag elementen van een marteling. Na anderhalf uur 8% bergen beklimmen gingen bij John de kuitspieren in staking. Bekijk 't maar, kreunden ze uit. Dat werd dus schuiven. Energetisch gezien veel slechter, ook nog. Maar ja, je wilt toch in Skopje komen, nietwaar? Kees trapt in deze omstandigheden gewoon lekker door. Hij wacht gedwee op elk punt waar 't even niet zo steil is, tot John er half gebroken aankomt.

Maar.... de hevige inspanningen werden even hevig beloond. Het uitzicht dat we kregen op het Skadra-meer is weergaloos. Stel je voor, je fietst in de bergen op een asfaltpaadje - het gras groeit er tussen het asfalt - op 600 meter hoogte, en je tuurt in de diepte. Daar zie je een spiegelend meer waarlangs overal kaboutermutsen, alpinopetjes en napoleonssteken uit het water omhoogrijzen. De een nog weliger groen begroeid dan de ander, met inhammetjes vol moerasroos en gele plomp. Eilandjes als uit het Kuna-spel, vond John. Kees dacht meer aan krentenbroodjes met heel grote rozijnen.

De vissersdorpjes rond het meer zijn heel klein, amper bereikbaar en op de vingers van een hand te tellen. Het hele meer met omgeving is dan ook een Nationaal Park. 40 soorten vis schijnen er rond te zwemmen, 270 soorten vogels vliegen er vrolijk rond. Om het wildernisgehalte nog wat te verhogen heeft men er zelfs een jong nijlpaard uitgezet, een meisje, Miciska, die zich flink tegoed doet aan de moerasplanten. Straks zet de dierentuin er ook nog een mannetje bij. Wat er dan gebeurt is een opwindende vraag voor de ecologen. Wij adviseren hen om hem Nikolas te noemen...

Het boottochtje van vanochtend 7.00 uur was een flop. Van die 270 voogelsoorten kregen we in die drie uur welgeteld e'e'n pelikaan, e'e'n boom vol aalscholvers en een handvol waterhoentjes te zien. Een gids was er ook al niet. Wel een aardige, oude "kapitan" die ons verblijdde met een zak vol verse vijgen. Gelukkig bleek de meegenomen WC-rol niet nodig.

Nu iets over Montenegro zelf. Het is een modern land voor de 600.000 bewoners; ze hebben alles, amper verschillend van Kroatië. Ook de taal is hetzelfde, maar heet hier Servisch, echter niet in cyrillisch - zoals in Servië - maar in latijns schrift geschreven. De mensen zijn er open, maar niet echt hartelijk te noemen. In tegenstelling tot de Kroaten beheersen ze amper engels of duits; alleeen jonge mensen een beetje. Tot onze verbazing leren ze nog russisch op school.

Vanavond zijn we gearriveerd in Albanië! Bandietenland. Maar wat een verschil! Wat een enthousiaste mensen langs de weg. Op weg naar Shkodër: toejuichingen, aanmoedigingen, handengezwaai en -geklap. Al na een paar kilometers hadden de Albanezen ons hart gestolen. Want stelen dat kunnen ze. Zegt iedereen. Meer weten over onze belevenissen hier in Shkodra? Lees morgen de volgende aflevering van onze dagelijkse feuilleton.      

Comments

[Geplaatst door: Johan Prins]

Het was wel de bedoeling dat die 1700 kilometers gefietst werden. Of moeten we ook betalen voor de afstanden die tegen die heuveltjes op gesjouwd worden? Kom op John. Je bent nog maar net 60! En met je tachtig kilo (heb ik dat goed?) naar beneden sjezend accumuleer je op zijn minst de gratis energie voor de helft van de volgende helling.
Zet em op! Je doet het toch voor de kinderen en de school in Skopje.
Schreef je me niet persoonlijk over die Macedonische masseuses? Die moeten je kuiten toch heerlijk onder handen kunnen nemen. Wat een vooruitzicht dat mij niet is vergund als ik tegen mijn helling van 13 procent op trap. De eerste zestien meters gaan altijd wel, maar de laatste drie...

[Geplaatst door: Thérèse van Vinken]

Hoi John & Kees,
Ik volg welliswaar niet dagelijks maar toch wel elke 3 a 4 dagen jullie avonturen. Ik geniet van de verslagen en kan me dankzij de foto's erg goed voorstellen hoe het er allemaal uitziet. Dat jullie elke keer zo makkelijk slaapplaatsen en hulp vinden! Er zijn zoveel leuke mensen op jullie pad. Ik kan me voorstellen dat jullie volop genieten. En af en toe een stijl hellinkje moet toch wel. Je hebt per slot van rekening recht op een beetje ontbering! Houd vol voor de goede zaak. Groeten en tot ziens. Thérèse